การนำนาโนเทคโนโลยีมาใช้ทางเวชสำอางทำโดยการพัฒนาเม็ดสารที่มีขนาด “เล็กจิ๋ว” หรือ “แคระ” เพื่อใช้นำส่งสารที่ต้องการ เม็ดสารเหล่านี้เกิดจากการนำโมเลกุลต่างๆ มารวมกัน เรียกว่า “อนุภาค” อนุภาคเหล่านี้มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นเนื่องจากมีขนาดเล็กมากในระดับนาโนเมตร (nm) หรือ หนึ่งในพันล้านเมตร มองภายนอกจะเห็นเป็นของเหลวใสหรือขุ่นเล็กน้อย

วัตถุประส งค์ของการทำอนุภาคนาโน
     นาโนในยุคสมัยแรกเป็นนาโนน้ำ ต่อมาเป็นอนุภาคตะกอนแขวนลอย ที่ต้องมีการเขย่าก่อนใช้ อาทิ ยาทาแก้ผื่นคัน Calamine แต่อนุภาคแขวนลอยเหล่านี้ซึมเข้าสู่ผิวหนังยาก หลังจากนั้นก็มีการพัฒนาโดยการนำเอาตะกอนไปแขวนลอยในอนุภาคน้ำกับน้ำมัน น้ำกับน้ำมันเหล่านี้แทรกกระจายตัวกันอยู่อย่างสม่ำเสมอ ดังเช่นครีมที่เราใช้กันอยู่ในปัจจุบัน ตัวยาที่สามารถละลายได้ทั้งในน้ำและในน้ำมันในระดับหนึ่งจะมีการซึมซาบลงสู่ผิวได้ดีที่สุด เนื่องจากผิวหนังของคนเรามีทั้งส่วนที่เป็นน้ำและส่วนที่เป็นน้ำมัน จึงทำให้สารซึมเข้าสู่ผิวได้ 2 ทาง หากเปรียบเทียบการเดินทางของสารเข้าสู่ผิวหนัง ในผิวของเราจะมีถนนอยู่ 2 ประเภท คือ ถนนน้ำและถนนน้ำมัน สารที่สามารถละลายในน้ำก็สามารถวิ่งได้บนถนนน้ำ ส่วนสารที่สามารถละลายในน้ำมันก็จะไปตามถนนน้ำมัน ถ้าสารสามารถละลายได้ทั้งในน้ำและในน้ำมัน สารนี้ก็สามารถเดินทางไปตามถนนได้ทั้ง 2 เส้น แม้ว่าเราจะทำให้อนุภาคน้ำและน้ำมันมีขนาดเล็กลงไปในระดับ นาโน ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาการเดินทางดังกล่าว แต่หากเราปรับให้รถบรรทุก (หรืออนุภาค) สามารถรับน้ำมาวิ่งในถนนน้ำมันหรือรับน้ำมันมาวิ่งในถนนน้ำได้ก็จะแก้ปัญหาที่กล่าวไปแล้วได้ สิ่งเหล่านี้คือความพยายามที่บริษัทฯ กำลังทำอยู่ โดยการนำตัวยามาใส่ในรถ (หรืออนุภาค) ที่สามารถวิ่งบนถนนทั้ง 2 เส้นได้

     ด้วยความมุ่งมั่นในการพัฒนาอนุภาคที่ใช้นำส่งสาร ทำให้บริษัทฯ ค้นพบอนุภาค ที่เรียกว่า “ไลโปโซม” (liposome) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า 1 ไมคอน (1 ไมครอนคือ 1,000 เท่าของนาโนเมตร) ไลโปโซมเหล่านี้มีขนาดแตกต่างกันมาก มีทั้งที่ขนาดใหญ่กว่า 1 ไมครอน และที่ขนาดเล็กกว่า 1 ไมครอน เฉพาะอนุภาคที่มีขนาดเล็กกว่า 1 ไมครอน จึงจะเรียกว่าอนุภาคระดับนาโน อนุภาคระดับนาโนนี้ต้องใช้กล้องที่มีกำลังขยายสูงมากส่องดู จึงจะมองเห็น ทางบริษัทฯพยายามพัฒนาอนุภาคที่มีขนาดไม่เกิน 200 นาโนเมตร และจัดเป็นนาโนแท้ เพื่อให้ประสิทธิผลในการนำส่งสารดีกว่าเดิม และปลอดภัยกว่าเดิม อ่านต่อ >>>